کابل تریبون_آصف درانی، نماینده ویژه پیشین پاکستان در امور افغانستان ادعا می‌کند که ادامه حضور گروه‌های هراس‌افگن در افغانستان یکی از مهم‌ترین موانع بر سر راه به رسمیت شناخته شدن طالبان و عادی‌سازی روابط آنان با جامعه جهانی است.
درانی روز شنبه، ۲۷ سرطان در مطلبی که در روزنامه دان منتشر شده، نوشته است که تداوم فعالیت گروه‌هایی چون تحریک طالبان پاکستان (تی‌تی‌پی)، داعش خراسان، جنبش اسلامی ترکستان شرقی، جنبش اسلامی ازبیکستان، ارتش آزادی‌بخش بلوچستان و چندین گروه دیگر، همچنان نگرانی‌های جدی امنیتی را برای کشورهای منطقه ایجاد کرده است.
او افزوده است که کشورهای همسایه همچنان این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا طالبان به تعهد خود مبنی بر جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان علیه دیگر کشورها عمل می‌کنند یا خیر.
به گفته او، تا زمانی که این نگرانی‌ها به‌گونه‌ای قابل اعتماد برطرف نشود، عادی‌سازی روابط دیپلماتیک و به رسمیت شناختن طالبان از سوی جامعه جهانی دور از دسترس خواهد بود.
درانی همچنین تأکید کرده است که تعامل جامعه جهانی با طالبان باید مشروط به پیشرفت‌های قابل سنجش در زمینه مبارزه با هراس‌افگنی، بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران، مشارکت زنان در نیروی کار، تشکیل حکومت فراگیر و پایبندی به تعهدات بین‌المللی باشد.
او گفته است که با وجود پایان جنگ سراسری و برقراری ثبات نسبی در افغانستان، این کشور همچنان با فقر، بحران انسانی و انزوای بین‌المللی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
درانی نگاشته است که طالبان توانسته‌اند که به چهار دهه جنگ پایان دهند و کنترل تقریباً سراسر افغانستان را در دست بگیرند، اما این پیروزی نظامی به بهبود اقتصاد و رفاه مردم منجر نشده است.
او با استناد به گزارش بانک جهانی گفته است که اگرچه درآمدهای داخلی افزایش یافته، تورم کاهش یافته و رشد اقتصادی اندکی بازگشته است، اما رشد جمعیت، کاهش کمک‌های خارجی، بیکاری گسترده و نبود سرمایه‌گذاری خصوصی مانع از بهبود واقعی وضعیت اقتصادی شده است.
به گفته درانی، بر اساس برآورد سازمان ملل، نزدیک به ۲۲ میلیون افغان در سال ۲۰۲۶ به کمک‌های بشردوستانه نیاز خواهند داشت و میلیون‌ها تن همچنان با ناامنی غذایی و سوءتغذیه، به‌ویژه در میان کودکان، روبه‌رو هستند.
نماینده ویژه پیشین پاکستان همچنین محدودیت‌های طالبان بر آموزش دختران و اشتغال زنان را از عوامل تشدید بحران اقتصادی دانسته و افزوده است که حذف زنان از عرصه آموزش و کار، افغانستان را از نیمی از ظرفیت انسانی خود محروم کرده است.
