صدای رسای زنان پیامی از ونزویلا به افغانستان

به نقل از صفحه رسمی جایزه نوبل در شبکه ایکس امده است: «دموکراسی پیش‌شرط صلح پایدار است. با این حال، ما در جهانی زندگی می‌کنیم که دموکراسی در حال عقب‌نشینی است، جایی که رژیم‌های اقتدارگرای بیشتری هنجارها را به چالش می‌کشند و به خشونت متوسل می‌شوند.»

ماریا کورینا ماچاد مقاومت غیر مسلح زنان چیگونه میتواند الهام بخش میلیون ها زن و دختر در سراسر جهان به خصوص برای زنان شجاع و مبارز در افغانستان باشد

ماریا کورینا ماچادور به تاریخ دهم اکتوبر ۲۰۲۵ برنده جایزه معتبر صلح نوبل اعلام شد. او یک سیاست مدار فعال حقوق بشر و رهبر اپوزیسیون از ونزویلا است. وی در سال ۱۹۶۷ در کاراکاس متولد شد و از دانشگاه کاتولیک اندرس بلو در رشته مهندسی صنعتی فارغ التحصیل گردید. ماچادو یکی از رهبران سرخت اپوزیسیون در ونزویلا است که بارها در اعتراضات مردمی انتقاد از سرکوب و دفاع از حقوق بشر پیوسته نقش داشته است. او در سال ۲۰۱۴ پس از سخنرانی اش در مورد سازمان کشور های امریکایی در انتقاد از رژیم مادورو کرسی نمایندگی او به صورت غیر قانونی لغو شد.

ماچادو پس از سالها تلاش بی وقفه برای تحقق دموکراسی و نظام مردم سالار در سال ۲۰۲۴ جایزه ای از پارلمان اروپا برای افرادی که برای ازادی اندیشه و حقوق بشر تلاش کرده اند شد. در همان سال جایزه ای دیگری نیز از شورای اروپا برای دفاع او از حقوق بشر در ونزویلا شد. و همچنان برنده سه جایزه معتبر دیگر شده است. و در سال ۲۰۱۸ به عنوان صد چهره تاثیرگذار جهان در بی بی سی شد. وی سرانجام در ۲۰۲۵ برنده جایزه صلح نوبل شد.اما بنابر تهدیدات امنیتی اکنون وی در مخفی گاه به سر میبرد سرنوشتی که شباهتی بسیاری با وضعیت زنان در افغانستان دارد زنان که علی رغم تلاش هایشان برای عدالت و ازادی از سوی نظام های استبدادی به سکوت و انزوا وادار شده اند.

زنان در همه جوامع سرسختانه و با اقتدار در مقابل ظلم و استبداد ایستاده اند میلیون ها زن و دختر افغان در شرایط دشوار افغانستان از هر طریقی صدای خود را در مقابل ظلم و تبعیض بلند برده اند. انها مانند ماچادو در خانه ها محکوم به گذراندن زندگی ظالمانه هستند. اما با اشکال متفاوت در مقابل این بی عدالتی پاسخ داده اند. از اموزش پنهانی گرفته تا فعالیت های مجازی و فرهنگی زنان افغان نه تنها از اساسی ترین حقوق انسانی خویش محروم اند بلکه پیوست ارتباط معنی دار خود را با دنیا از دست میدهند.

اگر چه جغرافیا و تاریخ افغانستان و ونزویلا متفاوت است اما مبارزات زنان در هر دو کشور ریشه در یک ارزش مشترک دارد. شجاعت زنانه در برابر بی عدالتی. زنان از کابل تا کارکاس با ایستادگی و اراده محکم مفهوم صلح و دموکراسی را دوباره معنا کرده اند. صلح در هیچ کشوری به اسانی به دست نیامده است برای رسیدن به جامعه مرفه و نظام مردم سالار و فضای عاری از بی عدالتی و استبداد ما نیاز به مردمان شجاع و رهبران مبارز دارد. که صدای خود را به صورت صلح امیز به جهان برسانند. و بیش گامان این حرکت در هر جامعه زنان بوده اند.

دقیقا مانند شرایط فعلی در جهان زنان ایران افغانستان اکراین و غزه امروز در خط مقدم این مبارزه جهانی قرار دارند مبارزه ای که گاه به بهای جانشان تمام میشود. در تاریخ هیچ کشوری زنان به اندازه زنان افغانستان چهار سال متوالی در اسارت تبعیض اشکار و محرومیت نبوده اند. انها نه تنها حق تحصیل و مشارکت اجتماعی محروم اند بلکه محکوم به یاد گیری دانشی اند که سوی طالبان سانسور و تحریف میشود. با این حال همانگونه که ماریا کورینا ماچادو الهام بخش میلیون ها زن در جهان شد. زنان افغان نیز روزی به عنوان نماد شجاعت و مقاومت در برابر تاریکی یاد خواهند شد شاید سالها بعد نام یک زن افغان در فهرست برندگان جایزه صلح نوبل بدرخشد جایزه ای برای شجاعت پایداری و ایمان به اینده ای عادلانه تر.