د ۱۳۷۱ لمریز کال د ثور اتمه د افغانستان په معاصر تاریخ کې له مهمو او سرنوشتټاکونکو ورځو څخه ګڼل کېږي؛ هغه ورځ چې د ډاکټر نجیبالله د حکومت له نسکورېدو سره په هېواد کې وروستی کمونیستي نظام پای ته ورسېد او مجاهدینو په کابل کې واک تر لاسه کړ.
دغه بدلون د څو کلونو جګړو او نښتو وروسته رامنځته شو، چې د مجاهدینو ځواکونو او د پخواني شوروي اتحاد له ملاتړه برخمن حکومت ترمنځ روانې وې.
مجاهدین، چې له بېلابېلو سیاسي او جهادي ډلو څخه جوړ وو، د شاوخوا ۱۴ کلونو وسله والې مبارزې وروسته وتوانېدل چې کابل او د هېواد نورې سیمې تر خپل کنټرول لاندې راولي.
د پخواني حکومت له سقوط سره، د افغانستان په سیاسي ډګر کې یو نوی پړاو پیل شو؛ خو دا بدلون د ثبات پر ځای ژر د کورنیو جګړو لامل شو.
د مجاهدینو ترمنځ خونړیو نښتو کابل او نور ښارونه د جګړې په ډګرونو بدل کړل او درنې پایلې یې لرلې.
د دغو جګړو په ترڅ کې زرګونه کسان ووژل شول او ټپیان شول، او پراخې کډوالۍ میلیونونه افغانان دې ته اړ کړل چې ګاونډیو او نورو هېوادونو ته پناه یوسي.
د ثور اتمه لا هم د افغانستان په تاریخي حافظه کې یوه لانجمنه ورځ پاتې ده؛ داسې ورځ چې د ځینو لپاره د بریا نښه او د نورو لپاره د اوږدمهاله بېثباتۍ او کورنیو جګړو د پیل سمبول ګڼل کېږي.
